Bidony do Picia na Allegro.pl - Zróżnicowany zbiór ofert, najlepsze ceny i promocje. Wejdź i znajdź to, czego szukasz! Skuteczne leczenie gronkowca złocistego, które gwarantuje szybki powrót do zdrowia, należy rozpocząć od przeprowadzenie określonych badań. Przede wszystkim trzeba wykonać badanie krwi, moczu i dotkniętej gronkowcem tkanki skórnej. Dopiero szczegółowe zdiagnozowanie chorego pozwala na wprowadzenie skutecznego leczenia. Pięć tygodni temu miałam gronkowca na skórze, później zapalenie nerek i przy zapaleniu nerek powiększyły mi się węzły. Dostałam kolejny antybiotyk, (trzeci) nic nie pomogło. Dodam jeszcze, że miałam OB 35, po tygodniu spadło do 25, a po kolejnym tygodniu skoczyło do 22. Semisyntetyczny antybiotyk cefalosporynowy drugiej generacji, który można z powodzeniem stosować do zwalczania złotego i naskórkowego gronkowca, z wyjątkiem szczepów opornych na ampicylinę. Podobnie jak w poprzednim preparacie, antybiotyk uwalnia się w postaci proszku, zapakowany w przezroczyste butelki 0,25, 0,75 i 1,5 g. Jak (naturalnie) wyleczyłam się z gronkowca złocistego. autor Aniamaluje 12 lipca, 2013. Naturalne sposoby leczenia* gronkowca złocistego (staphylococcus aureus) Zaznaczam, że każdy organizm jest inny i że w moim procesie zdrowienia istotna jest także wiara. Nie mam na myśli katolicyzmu, tylko niezachwianą, a przynajmniej – silną Działanie regenerujące skórę – stosowanie okładów z rumianku zmniejsza obrzęki, przyspiesza gojenie ran, a nawet pomaga leczyć oparzenia. Warto wspomnieć, że kojące i przeciwzapalne działanie rumianku na skórę jest porównywane z preparatami zawierającymi glikokortykosteroidy, np. hydrokortyzon. Składniki na białą czekoladę na gorąco do picia (ok 1-3 porcji): 200g białej czekolady. 1 szkl mleka. ziarenka z 1/2 laski wanilii. 1-2 łyżek mleka w proszku. ok 50-100ml płynnej kremówki. W rondelku połamaną na kawałki czekoladę roztop na średnim ogniu w 3/4 szkl mleka z dodatkiem ziarenek wanilii. Gdy całość będzie gorąca Betulina w kosmetykach do włosów. Betulina jest chętnie wykorzystywana w kosmetykach do włosów. Znajdziecie ją w szamponach, odżywkach i maskach, ale również wcierkach do skóry głowy. Wzmacnia cebulki włosów i stymuluje wzrost, dzięki czemu jest pomocny w przypadku nadmiernego ubytku pasm. Gdy te się wystąpią, trzeba zgłosić się do lekarza. To ważne, ponieważ gronkowiec w nosie wytwarza spore ilości toksyn i enzymów, co sprawia, że szybko może się rozprzestrzeniać. Zapobiega temu skuteczne i podjęte w porę leczenie. Obecność gronkowca w nosie stwierdza się na podstawie wymazu z jamy nosowo-gardłowej of the essential oils of Agathosma betulina, A. crenulata and an A. betulina × crenulata hybrid (Buchu). Journal of Essential Oil Research 8: 223-228. Figure 7: chemical constituents Dosage forms In traditional practice, A. betulina is most commonly taken orally in the form of an aqueous infusion, sometimes sweetened Fy8P. Betulina w kosmetyce od niedawna cieszy się zainteresowaniem. Mimo to, na szczególną uwagę zasługuje jej zdolność do wiązania się z receptorami melanokortynowymi, przez co wpływa na regulację procesu pigmentacji skóry. Betulina Betulina to związek chemiczny, który naturalnie występuje w korze brzozy. Z punktu chemicznego zalicza się do grupy triterpenów pentacyklicznych. Cechą charakterystyczną betuliny jest jej brak toksyczności zarówno w warunkach in vitro jak i in vivo. W niewielkich ilościach betulinę pozyskuje się z różnych gatunków roślin kory leszczyny, olchy, grabu. W przemyśle zaś betulinę izoluje się z dwóch gatunków brzozy – brodawkowej oraz omszonej. Występuje ona w formie krystalicznych skupisk i znajduje się w warstwie korowej w cienkościennych komórkach brzozy. Betulinę pozyskuje się metodą sublimacji na drodze ekstrakcji rozpuszczalnikami organicznymi (aceton, chloroform) oraz krystalizacji z właściwymi rozpuszczalnikami. Ciekawostka W korze brzozy wraz z betuliną występuje również kwas betulinowy, lupeol, aldehyd betulinowy oraz allbetulina. Właściwości betuliny Zarówno betulina, kwas betulinowy oraz lupeol charakteryzują się działaniem przeciwzapalnym oraz przeciwalergicznym. Kwas betulinowy prowadzi do śmierci komórek nowotworowych w ludzkim organizmie np. czerniaka, a także komórek nerwiaka niedojrzałego oraz glejaka. Ponadto wykorzystywany jest jako nietoksyczny dla zdrowych komórek ludzkich lek w terapii czerniaka. Warto podkreślić, że betulina oraz związki pochodne wyizolowane z liści czapetki hamują rozwój wirusa HIV w zarażonej komórce w stadium początkowym. Ponadto działa osłonowo na sąsiadujące komórki przed jego rozprzestrzenianiem się. Działanie to polega na hamowaniu płaszcza proteinowego wirusa, w wyniku czego powoduje jego zablokowanie i łączenie się z błoną zewnętrzną komórek gospodarza. Betulina wykazuje również działanie hepatoochronne, które polega na zmniejszeniu cytotoksyczności chlorku kadmu w komórkach HepG2. Betulina w kosmetyce Poprzez spowalnianie uwalniania się histaminy betulina charakteryzuje się działaniem przeciwalergicznym. W związku z tym przeznaczona jest do pielęgnacji cery wrażliwej oraz skłonnej do alergii. Trafnym okazuje się również wprowadzenie betuliny jako składnik kosmetyków przeznaczonych do pielęgnacji cery dojrzałej. Wykazuje bowiem właściwości antyoksydacyjne związane z hamowaniem syntezy rodników ponadtlenkowych. Zapobiega stresowi oksydacyjnemu opóźniając proces starzenia się skóry. Wykazuje skuteczność w walce z wirusem opryszczki pospolitej, przyspiesza proces gojenia się ran, a także zmniejsza obrzęki. Preparaty z jej zawartością zaleca się więc po zabiegach medycyny estetycznej, piercingu czy tatuażu. Ze względu na charakterystyczną strukturę, betulina stanowi prekursor niskocząsteczkowych inhibitorów receptorów melanokortynowych. Jej zdolność do hamowania produkcji melaniny oraz właściwości fotoprotekcyjne sugerują, że związek ten może odgrywać ważną rolę w prewencji przebarwień skóry. Należy podkreślić, że betulina oraz jej pochodne są dobrymi emulgatorami, dzięki czemu mogą być wykorzystywane w emulsjach typu o/w. Kwas betulinowy z kolei wykazuje właściwości przeciwzapalne oraz antyseptyczne, przez co znajduje zastosowanie w kosmetykach przeznaczonych do pielęgnacji skóry objętej łuszczycą, atopowym zapaleniem skóry (AZS) oraz wypryskiem kontaktowym. Chroni skórę przed działaniem promieni UV. Produkty z jego obecnością zapobiegają fotostarzeniu, a co za tym idzie pojawianiu się zmarszczek czy elastozy. Lupeol również znajduje zastosowanie w kosmetologii. Jego pochodne przyczyniają się do zmniejszania obrzęków. Podsumowanie Betulina to substancja, o której nie wszystko jeszcze wiadomo. Jednak ze względu na szeroką dostępność w przyrodzie można ją łatwo pozyskać i poddać badaniom, pod kątem tworzenia nowych związków o wysokiej aktywności biologicznej. Bibliografia Kozioł A., Garasińska-Pryciak E., Kosmetologia Estetyczna, Biologiczna aktywność betuliny i zastosowanie w kosmetyce, 4/2016. Polecane produkty: Czarnuszka siewna Czarnuszka ma zastosowanie w różnego rodzaju problemach skórnych. Jest wykorzystywana w zwalczaniu trądziku, blizn, zakażeń wirusowych, bakteryjnych i grzybiczych, alergii, a także suchej skóry, również głowy (np. łupież). Zobacz więcej... Olej z czarnego kminku Olej z czarnego kminku tłoczony na zimno zachowuje wszystkie, cenne substancje witaminę E oraz niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe. Jego działanie to dokładne nawilżanie, szybsza regeneracja, poprawa wyglądu skóry ... Zobacz więcej... MRSA to angielska nazwa na gronkowca złocistego odpornego na metacyklinę, jednej z najgroźniejszych bakterii. Organizm człowieka cały czas walczy z różnymi bakteriami, a jeśli to nie wystarcza, musimy wspomagać się lekami, a także antybiotykami. W przypadku MRSA problem polega na tym, że ten szczep bakterii jest wyjątkowo odporny na większość antybiotyków. Około roku 1960, MRSA uodpornił się na takie antybiotyki, jak metacyklina, amoksycyklina i penicylina, oraz wiele innych, popularnych antybiotyków. Co więcej, uodparnia się on także na kolejne antybiotyki i leki i stanowi coraz większe zagrożenie, szczególnie w szpitalach. Nosicielem gronkowca złocistego jest około 2% populacji. Bakteria występuje stosunkowo często i w większości przypadków jest niegroźna. Sytuacja zmienia się wtedy, gdy wnika bezpośrednio do organizmu, na przykład przez ranę, lub gdy dochodzi do osłabienia funkcjonowania układu odpornościowego. Choroba przenosi się także przez brudne dłonie oraz niedokładne odkażanie sprzętu w szpitalu. Badania wskazują na to, że naturalne metody leczenia, mogą być pomocne w zapobieganiu zakażeniom gronkowcem, oraz są w stanie poprawić stan osoby, która już uległa zakażeniu. Uwaga – jeśli zmagasz się z gronkowcem, podstawową metodą leczenia powinna być ta, zalecana przez lekarza. Nie rezygnuj z niej na własną rękę. Olejek z drzewa herbacianego – ma naturalne działanie przeciwbakteryjne i skutecznie eliminuje mikroby znajdujące się na skórze. Podobnie, jak inne olejki eteryczne o silnym działaniu, należy go stosować na skórę w rozcieńczeniu i nie stosuje się go doustnie. Nie powinien być także przyjmowany na uszkodzoną skórę. Czosnek – najsłynniejszy naturalny antybiotyk. Dość rzadko stosuje się go na skórę – niesłusznie, ponieważ stosowany w ten sposób, również działa. Najlepiej jest go przepuścić przez praskę i następnie rozrobić w niewielkiej ilości ciepłej wody. Następnie nakładaj go na zmienioną skórę. Objawami MRSA mogą być zaczerwienienia skóry oraz stany zapalne. Częstym objawem zakażenia skórnego tą bakterią, są wrzody skórne. Miód Manuka – bardzo drogi, ale także bardzo wartościowy produkt, o swoistym działaniu przeciwbólowym. Coraz częściej pisze się o jego stosowaniu bezpośrednio na rany oraz skórę zmienioną właśnie przez gronkowca. Ekstrakt z liścia oliwnego – gronkowiec atakuje tylko osoby z osłabioną odpornością, natomiast liść oliwny, to bardzo skuteczny środek poprawiający odporność. Znajdziesz w nim takie składniki, jak oleuropeina, która odtruwa organizm i poprawia funkcjonowanie układu odpornościowego. Olejek oregano – zawiera fenole, substancje o bardzo mocnym działaniu przeciwbakteryjnym, przeciwgrzybiczym i przeciwwirusowym. Olejek oregano jest stosowany także przy zakażeniu bakteriami oraz salmonellą. Należy pamiętać, że nie wolno go przyjmować bezpośrednio bez rozcieńczenia – prowadzi to do poparzeń ust i układu pokarmowego. Kurkuma – zawiera kurkuminę, czyli środek, który zmniejsza liczebność bakterii w organizmie i zapobiega ich rozwojowi. Kurkuma wzmacnia także odporność i pozwala pozbyć się bakterii ze skóry. Aloes – wzmacnia naturalną barierę ochronną skóry i pozwala zmniejszyć ilość bakterii przenikających do organizmu. Można go stosować zarówno na skórę jak i doustnie. Aloes ma dodatkowo działanie gojące i zmniejsza ból towarzyszący zakażeniom skórnym. Z tego powodu, jest on dodatkiem do wielu produktów o działaniu kojącym. Eukaliptus – wykazuje podobne działanie do olejku z oregano – jest silnym środkiem przeciwbakteryjnym oraz chroni skórę przed mikrobami. Eukaliptus był stosowany także do pielęgnacji skóry, a nawet sadzono go w podmokłych okolicach po to, by poprawić stan powietrza. Eukaliptus jest stosowany także jako dodatek do herbaty i yerba mate, a także do potraw. Pascalite – (bentonit wapnia) – wpływa korzystnie na skórę oraz zapobiega przedostawaniu się bakterii do organizmu. Jej zastosowanie jest bardzo proste – zwykle robi się z niej okłady. Podsumowanie – niestety, ale żaden z wymienionych tutaj produktów, nie ma 100% potwierdzonej skuteczności w walce z MRSA. Infekcja przebiega bardzo gwałtownie i może prowadzić do śmierci (zwłaszcza u dzieci i osób osłabionych), dlatego każde podejrzenie zakażenia MRSA, powinno być konsultowane z lekarzem. jest powszechnym i niezwykle cenionym gatunkiem drzew w Polsce. Jej pięknem zachwycał się sam Adam Mickiewicz w III części „Pana Tadeusza”. Pierwsze wzmianki na temat właściwości leczniczych brzozy pochodzą z czasów Średniowiecza. Przekonała się o nich słynna zielarka, święta Hildegarda z Bingen. W swoich dziełach opisywała wiele korzyści zdrowotnych wynikających ze stosowania surowców pochodzących z tej rośliny [4]. Brzoza charakteryzuje się szybkim wzrostem i odpornością wobec trudnych warunków środowiskowych. Do celów leczniczych wykorzystuje się dwa gatunki tego drzewa – brzozę brodawkowatą i omszoną. Surowcami mającymi zastosowanie w ziołolecznictwie są: liście brzozy (folium Betulae), pączki brzozy (gemmae Betulae), dziegieć (pix Betulae) oraz kora brzozowa (cortex Betulae). Jedynie liść brzozy posiada status surowca farmaceutycznego. Jest on wykorzystywany pomocniczo w leczeniu infekcji dolnych dróg moczowych, kamicy nerkowej, bólach kostno-stawowych oraz jako środek zwiększający diurezę. Przemysł kosmetyczno-farmaceutyczny poleca stosowanie wyciągu brzozowego w pielęgnacji i terapii chorób skóry, a także w przypadku nadmiernego wypadania włosów [3-5]. Ekstrakt z kory brzozy Ostatnio, coraz większym zainteresowaniem cieszą się ekstrakty pochodzące z kory brzozy. Kora brzozy wyróżnia się wyjątkowo wysoką zawartością związków triterpenowych (ok. 80%). Do najistotniejszych związków należących do tej grupy należą: lupeol, kwas betuleinowy oraz betulina, która wykazuje najsilniejsze działanie biologiczne. Według najnowszych badań naukowych, betulina i jej pochodne posiadają właściwości o działaniu przeciwnowotworowym, przeciwwirusowym (HIV-1), przeciwpierwotniakowy i przeciwzapalnym. Stosowanie betuliny i kwasu betulinowego może być korzystne nie tylko w leczeniu ludzi, ale także zwierząt domowych. Obecnie, największym wyzwaniem dla naukowców jest dokładniejsze poznanie mechanizmu działania betuliny i kwasu betulinowego w oddziaływaniu na komórki nowotworowe [1,5,6,9]. Czaga – wyjątkowy rosyjski napar z huby brzozowej Huba brzozowa (inaczej zwana błyskoporkiem podkorowym, czagą lub czyrem), to grzyb, którego sława przyszła do Polski z krajów wschodnich. XVI-wieczna medycyna ludowa doskonale znała i wykorzystywała właściwości lecznicze huby. Na początku XIX wieku była ona cennym remedium w różnych dolegliwościach układu pokarmowego. W postaci okładów stosowano ją do przemywania i leczenia ran. W późniejszych latach, polscy zielarze i znachorzy upodobali sobie czagę jako środek w leczeniu nowotworów. Szczególnie ojciec Klimuszko polecał jej stosowanie w postaci mieszanki czarnej i białej huby brzozowej. Obecnie, hubę możemy spotkać w formie herbaty o nazwie „Guz brzozy”. Spożywanie jej ma na celu poprawić odporność organizmu. Napar z huby cieszy się dużą popularnością na terenach rosyjskich, zwłaszcza na Syberii. Jest on zamiennikiem tradycyjnej herbaty. Większość lekarzy jest sceptycznie nastawiona do tego surowca zielarskiego. Nie ma bowiem żadnych badań naukowych na potwierdzających skuteczność i bezpieczeństwo działania czagi w terapii nowotworów [5-7,9]. Betulina – co o niej wiemy? Betulina (BE, betulinol, alkohol betulinowy) jest głównym związkiem pozyskiwanym z ekstraktu kory brzozy [6]. W niewielkich ilościach można ją wyizolować z gatunków roślin, takich jak kora leszczyny czy grab. Zawartość betuliny w korze brzozy wynosi od 9-30%. Betulina wraz z lupeolem odpowiada za nadanie białego koloru zewnętrznej warstwie kory. Jest ona również obecna w skórze i liściach korzenia, lecz w stosunkowo niższej zawartości. [1,2,5]. Tabela 1. Skład chemiczny suchego ekstraktu z kory brzozy [5]. Nazwa związkuZawartość [%]Triterpenoidy79,6Węglowodory6,3Flawonoidy (kamferol, kwertecyna)1,6Steroidy (sitosterol)2,7Taniny2,1Epoksydy1,0Olejki eteryczne0,1Inne związki4,0 Historia odkrycia i budowa chemiczna Betulina została odkryta przypadkowo przez chemika Tobiasa Lowitza w 1788 r. To jeden z pierwszych materiałów roślinnych, poddanych wówczas procesowi ekstrakcji. Stanowi związek zaliczany do grupy triterpenów pentacyklicznych. Struktura tego związku przypomina budowę steroidów. Betulina, to związek składający się z pierścieni szcześcioczłonowych oraz jednego pierścienia pięcioczłonowego. Są one usytuowane względem siebie w konfiguracji trans. Oprócz tego, posiada dwie grupy hydroksylowe przy atomie węgla C-3 i C-28 oraz grupę izopropylenową przy C-19. Z kolei kwas betulinowy stanowi produkt selektywnego utleniania betuliny [1,3,5]. © rustamank / 123RF Ogromny potencjał betuliny i nadzieja dla onkologii Obecnie, choroby nowotworowe stanowią jedną z wiodących przyczyn zgonów na całym świecie. Pomimo wielu poznanych i stosowanych metod leczenia konwencjonalnego poszukuje się alternatywnych rozwiązań w świecie roślin. Betulina w porównaniu do kwasu betulinowego wykazuje niższy potencjał przeciwnowotworowy [9]. W przeprowadzonych testach na liniach komórkowych ludzkiego raka skóry (czerniaka) oraz mózgu (glejaka), dowiedziono, że kwas betulinowy hamuje wzrost komórek rakowych, prowadząc do ich apoptozy (śmierci). Dotychczasowe badania wskazują na to, że betulina indukuje apoptozę komórek raka jelita grubego, piersi i płuc. Daje to możliwość dalszego rozwoju badań w dziedzinie onkologii. Zarówno betulina jak i kwas betulinowy stymulują syntezę tlenku azotu. Świadczy to o potencjalnym, korzystnym wpływie na pracę układu sercowo-naczyniowego. W kolejnych doświadczeniach z wykorzystaniem komórek in vivo wykazano, że betulina przyczynia się do zwiększenia ilości śluzu w drogach oddechowych. Zatem, może mieć istotny wpływ na leczenie przewlekłych chorób układu oddechowego. W przypadku działania samej betuliny, udowodniono również aktywność przeciwwirusową wobec wirusa HIV. Według najnowszych badań in vivo, betulina przyczynia się do obniżenia poziomu lipidów we krwi, w wątrobie i tkance tłuszczowej. Niestety, brakuje takich badań in vitro u ludzi. [1-3,5,8,9]. Wszechstronne zastosowanie w pielęgnacji i chorobach skóry Stosowanie preparatów zawierających betulinę może pomóc osobom, które cierpią na choroby skóry o podłożu alergicznym (łuszczyca, egzema czy AZS). Betulina hamuje wydzielanie histaminy, dzięki czemu wykazuje działanie przeciwalergiczne. Ponadto, posiada właściwości przeciwutleniające, przez co może być wykorzystywana w profilaktyce przeciwstarzeniowej skóry. Działanie przeciwwirusowe betuliny tyczy się również w zapobieganiu powstawania opryszczki pospolitej typu 1 i 2. Betulina znalazła swoje miejsce również w dziedzinie medycyny estetycznej, zabiegach mikropigmentacji czy piercingu. W badaniach, gdzie dochodziło do naruszenia ciągłości naskórka wykazano, że betulina osiąga lepsze efekty w porównaniu do zastosowanego opatrunku hydrokoloidowego. Betulinie przypisuje się również działanie promieniochronne, ze względu na powstrzymywanie syntezy melaniny. Z kolei kwas betulinowy posiada właściwości przeciwzapalne (podobne do działa kortykosteroidów) i antyseptyczne [9]. Podsumowanie Kora brzozy jest surowcem o największym potencjale terapeutycznym i ogólnodostępnym ze wszystkich surowców brzozy. Ekstrakty z niej pozyskiwane posiadają wysoką zawartość związków biologicznie aktywnych. Z tego względu mają one szerokie zastosowane w przemyśle kosmetycznym i farmaceutycznym. Współczesna medycyna szczególnie upodobała sobie działanie betuliny i kwasu betulinowego [5,6,9]. Istotnie, mimo uzyskania pozytywnych wyników działania betuliny i kwasu betulinowego w testach laboratoryjnych, nie mogą one zastąpić leku. Preparaty zawierające betulinę należy włączyć jako element wspomagające w walce z chorobą. Literatura Hordyjewska A., Ostapiuk A., Horecka A., Kurzepa J. (2019). Recenzje fitochemii, 18, S., Kiełbus M., Rivero-Müller A., Stepulak A. (2015). Natural Bioactives in Cancer. Treatment and Prevention, BioMed Research A., Garasińska-Pryciak E. (2016). Biologiczna aktywność betuliny i zastosowanie w kosmetyce. Kosmetologia Estetyczna, 4, 5, J. Brzoza – święte drzewo. (2011). Panacea, 4, (37), M., Sikora E., Ogonowski J. (2014). Ekstrakt z brzozy jako źródło substancji biologicznie czynnych. Przemysł Chemiczny, 93, (9), W., Stepulak A., Szymański M., Juszczak M., Grabarska A., Sifringer M., Kaczor J., Kandefer- Szerszeń M. (2009). Betulin Elicits Anti‐Cancer Effects in Tumour Primary Cultures and Cell Lines In Vitro. Basic&Clinical Pharmacology&Toxicology, 105, 6, A., Piętka J., Grzywacz A. (2013). Biologia i właściwości lecznicze błyskoporka podkorowego Inonotus obliquus (Fr.) Pilá. Sylwan, 157, 3, M., Sobiak S., Meissner (2006). Rozwój badań nad wykorzystaniem substancji pochodzenia roślinnego w terapii nowotworów. Nowiny Lekarskie, 75, 4, B., Szuster-Ciesielska A., Rzeski W., Kandefer-Szerszeń M. (2010). Właściwości lecznicze betuliny i kwasu betulinowego, składników ekstraktu z kory brzozy. Farmaceutyczny Przegląd Naukowy, 3, 33-39.